Song of the day: Hallelujah, Jeff Buckley (cover)
maandag 21 december 2009
Prijs het kindeke Jezus: het sneeuwt
Omdat het bus- en treinverkeer wegens hevige sneeuwval plat lag, was ik vannacht gedoemd een slaapplek in het van zichzelf al kille Rotterdam te vinden. Om dezelfde reden stuiteren al mijn kerstvakantieplannen (koffie in Zwolle, koffie in Utrecht, etc.) tijdens hun pogingen in het water te vallen op het ijs. Mijn neus is al drie dagen een gletsjer, inclusief twee troebele riviertjes die continu uit donkere grotten stromen en een hoopje eeuwige sneeuw op het topje. Van mijn tenen zijn er nog drie doorbloed. Als mijn lippen onafhankelijk van mijn stembanden, longen en tong geluid zouden kunnen produceren, krijsden zij zonder onderbreking smachtend het woord 'Vaseline!'.
Desalniettemin kniel ik op mijn knieën in het uit de hemel afkomstige witvlokkige kerstcadeau en prijs ik het kindeke Jezus met 'Hallelujah!' en Coca-Cola met 'Ho-ho!', want het in de maagdelijke sneeuw stappen geeft een genot vergelijkbaar met het doorprikken van het het gecaramelliseerde laagje op crème brulée als in Amélie omschreven.
Daarbij maakt gratis koffie op treinstations een hoop goed.
Zaterdag ging ik zoals alle andere amateuristische wannabe-fotografen foto's maken in de sneeuw tot ik het zo koud kreeg dat de foto's allemaal bewogen waren.
Desalniettemin kniel ik op mijn knieën in het uit de hemel afkomstige witvlokkige kerstcadeau en prijs ik het kindeke Jezus met 'Hallelujah!' en Coca-Cola met 'Ho-ho!', want het in de maagdelijke sneeuw stappen geeft een genot vergelijkbaar met het doorprikken van het het gecaramelliseerde laagje op crème brulée als in Amélie omschreven.
Daarbij maakt gratis koffie op treinstations een hoop goed.
Song of the day: You're not coming home tonight, First Aid Kit. Check ns.nl als je er de relevantie niet van inziet.
Zaterdag ging ik zoals alle andere amateuristische wannabe-fotografen foto's maken in de sneeuw tot ik het zo koud kreeg dat de foto's allemaal bewogen waren.
zondag 13 december 2009
Soon we'll have nothing to say
Nog even snel voor ik ga slapen een videoclip die perfect de tekst, die ogen betranend de angst van iedereen in een liefdevolle relatie met een vriendin(netjuuuh) of vriend(je) of familielid verwoordt, aavult. Dit evenwicht tussen clip en song heb ik tot nu toe alleen eerder gezien bij Friendly Fires' videoclip van Kiss of Life die ik nu niet ga plaatsen omdat het Patrick Watson zou ontheiligen. Ik durf deze videoclip niet op Hyves te zetten omdat alle jonge hipster-aliens met haarlakkapsels hem dan met een kubusvormige lichtstraal in hun UFO dan wel zeshonderdvierenzeventig vrienden tellende Hyvesnetwerk van onoprechte reacties en 'respects' zuigen.
Ik gebruik trouwens ook haarlak en Hyves, daar niet van.
Lady Gaga - Sloerie of Mata Hari?
Ze stralen beiden verandering en vooral heel veel sex uit, de conservatieve Amerikaanse christenen vinden ze maar duivels en als je anno 2009 geen mening over ze hebt is de kans groot dat je in Drenthe woont. Onder een hunnebed. Ik heb het natuurlijk over Barack Obama en Lady Gaga.
Laatst vertelde een jongen me dat hij het irritant vond dat homojongens opeens Lady Gaga stom vinden omdat het niet meer cool zou zijn haar te adoreren. Ik snapte over wat voor soort jongens hij het had: ze zetten hun hyves vol met Regina Spektor en Florence and the Machine en denken hierdoor anders te zijn dan de zogenaamde oppervlakkige homo's die met Paris Hilton en nu blijkbaar Lady Gaga dwepen. Op mijn beurt probeer ik mij weer van deze groep jongens te onderscheiden door te stellen dat zij in tegenstelling tot mij nog nooit van indiegoden als The Pixies en The Libertines hebben gehoord, maar dat is natuurlijk ook slechts een vorm van zelf-ontkenning aangezien ook ik niet graag naar Lady Gaga's muziek luister.
Pop is gewoon niet mijn genre, de opzwepende melodieën vind ik opdringerig. Als ik een popnummer luister voel ik me alsof ik in mierenhoop ben gestapt. Een vrouw die met een pompoenkleurig hoofd Britney Spears-like dansjes doet terwijl opgepompte homomannen met een bondage-obsessie aan haar enkels likken doet mij dan ook helemaal niks. Daarbij wekt de naam 'Gaga' bij mij associaties op met het gorgelen na het tandenpoetsen. Des te groter was dan ook mijn verbazing toen ze achter een piano op grandioze wijze een Coldplay-cover neerzette bij het Britse Live Lounge 1.
Deze ontpopping van talent roepte bij mij de vraag op waarom onze Gaga zich in hemelsaam beperkt tot naar mijn mening afgezaagde deuntjes. Deze vraag werd versterkt toen ik een interview zag waar Paris Hilton aan Lady Gaga vroeg waar ze haar inspiratie vandaan haalt. Overigens een volkomen onoriginele vraag, maar dat kwam niet als een schok gezien de interviewster, haar IQ en formaat hond. Op de vraag antwoordde Gaga dat de New Yorkse Lower East Side artscene, David Bowie en studio 54 inspiratiebronnen zijn, waarmee ze enige intellectueelheid toont die ze vervolgens weer samen met al haar geloofwaardigheid overboord gooit door te zeggen dat ze Stars are blind van Paris Hilton een uitzonderlijk goed popnummer vindt. Het is voor mij makkelijker voor te stellen dat de Griekse goden op de Olympia honingwijn drinken en met bliksem smijten dan dat iemand anders dan Paris Hilton zelf (en misschien haar vader) Stars are blind een goed muzikaal werk vindt.
Vervolgens zag ik op het youtube hoe ze op luchtige wijze spelend met woorden aan tafel bij Jonathan Ross op roddels over haar niet bestaande penis inging wat mij weer deed denken dat ze ver boven het niveau van andere popdiva's zit. Daarbij is Gaga's verschijning altijd bijzonder innovatief en verassend, twee bijvoeglijk naamwoorden die niet opgaan voor de eeuwige minirokjes van Britney Spears en Paris Hilton, twee dames waarvan ik niet hoop dat zij voor de volgende generatie zijn wat The Beatles voor ons zijn.
Het plan was nog over Barack Obama uit te gaan wijden, maar nu ik al 568 woorden lang jullie mijn mening ingecultiveerd heb is het tijd om jullie aan het woord te laten over de popdiva. Voor mij is Lady Gaga met de verschillende kanten die ik van haar zie vooral een hele intrigerende vrouw. Dit zou natuurlijk ook weer een act kunnen zijn, een gordijn van mysterie is immers door de geschiedenis heen al vaker succesvol gebruikt: denk aan Mariyn Monroe en, erg voor de hand liggend, de spionne Mata Hari. Éen vraag blijft onbeantwoord : Why play the charts if you can reach the hearts? (Met dank aan de 'We aim for the hearts, not the charts!' uitspraak van First Aid Kit op hun Myspace.) Is het, zoals je albumtitel doet vermoeden en je in je 'interview' met Paris Hilton al zei je obsessie met Fame? In dat geval is je American Dream uitgekomen. Want ik mag dan misschien (thank god) geen Perez Hilton zijn, maar ik heb wel mooi de moeite genomen 6 alinea's over je te schrijven.
Laatst vertelde een jongen me dat hij het irritant vond dat homojongens opeens Lady Gaga stom vinden omdat het niet meer cool zou zijn haar te adoreren. Ik snapte over wat voor soort jongens hij het had: ze zetten hun hyves vol met Regina Spektor en Florence and the Machine en denken hierdoor anders te zijn dan de zogenaamde oppervlakkige homo's die met Paris Hilton en nu blijkbaar Lady Gaga dwepen. Op mijn beurt probeer ik mij weer van deze groep jongens te onderscheiden door te stellen dat zij in tegenstelling tot mij nog nooit van indiegoden als The Pixies en The Libertines hebben gehoord, maar dat is natuurlijk ook slechts een vorm van zelf-ontkenning aangezien ook ik niet graag naar Lady Gaga's muziek luister.
Pop is gewoon niet mijn genre, de opzwepende melodieën vind ik opdringerig. Als ik een popnummer luister voel ik me alsof ik in mierenhoop ben gestapt. Een vrouw die met een pompoenkleurig hoofd Britney Spears-like dansjes doet terwijl opgepompte homomannen met een bondage-obsessie aan haar enkels likken doet mij dan ook helemaal niks. Daarbij wekt de naam 'Gaga' bij mij associaties op met het gorgelen na het tandenpoetsen. Des te groter was dan ook mijn verbazing toen ze achter een piano op grandioze wijze een Coldplay-cover neerzette bij het Britse Live Lounge 1.
Deze ontpopping van talent roepte bij mij de vraag op waarom onze Gaga zich in hemelsaam beperkt tot naar mijn mening afgezaagde deuntjes. Deze vraag werd versterkt toen ik een interview zag waar Paris Hilton aan Lady Gaga vroeg waar ze haar inspiratie vandaan haalt. Overigens een volkomen onoriginele vraag, maar dat kwam niet als een schok gezien de interviewster, haar IQ en formaat hond. Op de vraag antwoordde Gaga dat de New Yorkse Lower East Side artscene, David Bowie en studio 54 inspiratiebronnen zijn, waarmee ze enige intellectueelheid toont die ze vervolgens weer samen met al haar geloofwaardigheid overboord gooit door te zeggen dat ze Stars are blind van Paris Hilton een uitzonderlijk goed popnummer vindt. Het is voor mij makkelijker voor te stellen dat de Griekse goden op de Olympia honingwijn drinken en met bliksem smijten dan dat iemand anders dan Paris Hilton zelf (en misschien haar vader) Stars are blind een goed muzikaal werk vindt.
Vervolgens zag ik op het youtube hoe ze op luchtige wijze spelend met woorden aan tafel bij Jonathan Ross op roddels over haar niet bestaande penis inging wat mij weer deed denken dat ze ver boven het niveau van andere popdiva's zit. Daarbij is Gaga's verschijning altijd bijzonder innovatief en verassend, twee bijvoeglijk naamwoorden die niet opgaan voor de eeuwige minirokjes van Britney Spears en Paris Hilton, twee dames waarvan ik niet hoop dat zij voor de volgende generatie zijn wat The Beatles voor ons zijn.
Het plan was nog over Barack Obama uit te gaan wijden, maar nu ik al 568 woorden lang jullie mijn mening ingecultiveerd heb is het tijd om jullie aan het woord te laten over de popdiva. Voor mij is Lady Gaga met de verschillende kanten die ik van haar zie vooral een hele intrigerende vrouw. Dit zou natuurlijk ook weer een act kunnen zijn, een gordijn van mysterie is immers door de geschiedenis heen al vaker succesvol gebruikt: denk aan Mariyn Monroe en, erg voor de hand liggend, de spionne Mata Hari. Éen vraag blijft onbeantwoord : Why play the charts if you can reach the hearts? (Met dank aan de 'We aim for the hearts, not the charts!' uitspraak van First Aid Kit op hun Myspace.) Is het, zoals je albumtitel doet vermoeden en je in je 'interview' met Paris Hilton al zei je obsessie met Fame? In dat geval is je American Dream uitgekomen. Want ik mag dan misschien (thank god) geen Perez Hilton zijn, maar ik heb wel mooi de moeite genomen 6 alinea's over je te schrijven.
Een koude ochtendzon
EU-Landen hebben tijdens de Klimaattop in Kopenhagen, geleid door de Zweed Frederick Reinfeldt (een reden om van de Zweden te houden), voorgenomen in 2050 de uitstoot van CO2 met minstens 85% verminderd te hebben. Alhoewel ik dit een geweldig initatief en zeer mooi streven vind, denk ik dat de parlementaire vertegenwoordigers hun tijd net zo goed bij de uit het Oost-blok toegestroomde prostituees hadden kunnen besteden. Er is immers ook vrij weinig terecht gekomen van de Millenniumdoelen die in 2000 gesteld zijn: de kloof tussen rijk en arm wordt alsmaar groter en noem me een pessimist, maar dat zie ik in de 5 jaar en 15 dagen die nog resteren tot 2015 niet veranderen. Het percentage kinderen dat basisschoolonderwijs heeft mag dan gestegen zijn, maar in Sub-Sahara Afrika kan nog steeds minder dan een kwart van de kinderen ook daadwerkelijk naar de middelbare school. Om nog maar te zwijgen over de overmatige vleesconsumptie van ons Westerlingen, met dramatisch dierenleed wereldwijd en graantekorten in 3e wereldlanden tot gevolg. Toen ik 10 was sloot ik mezelf huilend op in de wc omdat ik vegatariër wou worden maar boterhamworst niet kon laten staan en nog steeds heb ik er de wilskracht niet voor geen vlees meer te eten. Ik zou willen dat een ontwikkelingshulpbelasting en een vleesverbod me door de overheid opgedrongen zou worden, maar aangezien een partij met die stadpunten nooit democratisch verkozen zou worden zouden we terecht komen in een soort van communisisch regime en we weten allemaal dat dit soort inperkingen van vrijheden nooit goed aflopen. Het enige goede dat de Russen ooit hebben voortgebracht is Regina Spektor en de Zenit-E. Tot wij onze vrijheden beter leren te benutten en onze egocentrische instelling inruilen gezamenlijke doelen en idealen, zal het blijven bij enkel dromen van een wereld als door John Lennon bezongen.
Mijn zojuist beschreven gedachtengang is niet de meest fijne die je 's ochtends bij het openslaan van de krant kunt hebben. Ik neem me voor morgenochtend mijn 's ochtends tamelijk geringe hersenactiveit gewoon weer te besteden aan het beslissen of ik een of twee eieren op zal kloppen en mijn boterham wel of niet zal roosteren. Mijn gemoedstoestand wordt al wat beter nu ik achter op de fiets zit bij mijn vriend zit om hem naar het station te brengen, wat dus inhoudt dat hij naar het station fietst met mij achterop en ik vervolgens alleen terugfiets. 'Oh, dus jij bent het vrouwtje? Ha-ha!' Nee dat ben ik niet, want ik bengel er dan misschien niet mee tegen brievenbussen en Indiase heiligdommen en ik heb er ook geen liefkozende naam als 'Corrie' of 'Corneeltje' voor, maar ik heb wel degelijk een penis.
In het park jeu-de-boelen bibberende oude mannen in Burberry jassen naast rokende jongeren in bollende lakzwarte jassen met nepbont. Geen een keer voel ik de neiging een nummer op het album van de Zweedse (nog een reden om van de Zweden te houden)Tallest Man on Earth door te klikken op mijn mp3 speler, elk nummer draagt samen met de wintertemperatuur bij aan het kippenvel onder het wol van mijn handschoenen en aan het tinkelenen van mijn rode wangen. Een blonde pluk komt onder de muts van mijn vriendje vandaan, de rest van zijn hoofd zit verstopt in een grofgebreide sjaal. Op de Parijse brug die ook daadwerkelijk aan Parijse bruggen doet denken geeft de koude ochtendzon het kapsel van een vrouw een goud randje. Ik bedenk me dat de wereld ondanks al haar onrechtvaardigheid toch ook vooral best mooi is. En dat is iets wat ook de mensen die leven van een inkomen van minder dan een dollar niet ontgaat.
Song of the day: Where do my bluebird fly, The Tallest Man on Earth
Mijn zojuist beschreven gedachtengang is niet de meest fijne die je 's ochtends bij het openslaan van de krant kunt hebben. Ik neem me voor morgenochtend mijn 's ochtends tamelijk geringe hersenactiveit gewoon weer te besteden aan het beslissen of ik een of twee eieren op zal kloppen en mijn boterham wel of niet zal roosteren. Mijn gemoedstoestand wordt al wat beter nu ik achter op de fiets zit bij mijn vriend zit om hem naar het station te brengen, wat dus inhoudt dat hij naar het station fietst met mij achterop en ik vervolgens alleen terugfiets. 'Oh, dus jij bent het vrouwtje? Ha-ha!' Nee dat ben ik niet, want ik bengel er dan misschien niet mee tegen brievenbussen en Indiase heiligdommen en ik heb er ook geen liefkozende naam als 'Corrie' of 'Corneeltje' voor, maar ik heb wel degelijk een penis.
In het park jeu-de-boelen bibberende oude mannen in Burberry jassen naast rokende jongeren in bollende lakzwarte jassen met nepbont. Geen een keer voel ik de neiging een nummer op het album van de Zweedse (nog een reden om van de Zweden te houden)Tallest Man on Earth door te klikken op mijn mp3 speler, elk nummer draagt samen met de wintertemperatuur bij aan het kippenvel onder het wol van mijn handschoenen en aan het tinkelenen van mijn rode wangen. Een blonde pluk komt onder de muts van mijn vriendje vandaan, de rest van zijn hoofd zit verstopt in een grofgebreide sjaal. Op de Parijse brug die ook daadwerkelijk aan Parijse bruggen doet denken geeft de koude ochtendzon het kapsel van een vrouw een goud randje. Ik bedenk me dat de wereld ondanks al haar onrechtvaardigheid toch ook vooral best mooi is. En dat is iets wat ook de mensen die leven van een inkomen van minder dan een dollar niet ontgaat.
Song of the day: Where do my bluebird fly, The Tallest Man on Earth
zaterdag 12 december 2009
The Goat-whisperer
Met knikkende knietjes zat ik vorig jaar op tweede kerstdag in de trein naar Utrecht. Ik had een date, een 'first date'. Halverwege mijn eerste first date bedacht ik me op de wc dat mijn outfit die ik twee dagen van te voren samen met een vrienin had uitgezocht alles behalve nonchalant was en daarmee compleet ongeschikt voor een date. Een stropdas en een gilet is wel erg Justin Timberlake. Toen ik later op de avond opnieuw naar de wc ging, deels om te checken of mijn haar en stropdas wel goed zat en deels omdat ik nu eenmaal een incontinente bejaarde ben, heb ik twintig Smints in mijn mond laten smelten - en dan overdrijf ik er hoogstens vijf. Ondanks de uit mijn mond afkomstige mintlucht die inmiddels in de hele bioscoopzaal te ruiken was, moest mijn date volkomen het initatief nemen mij mijn eerste first kiss te bezorgen. Terwijl mijn zweterige vingertoppen onbeholpen zijn wang aanraakten en ik mezelf officieël niet meer kon wijsmaken een metro-hetero te zijn, werd ik me ervan bewust mijn ogen nog open te hebben en wist ik zeker nu alles verpest te hebben.
Nou heeft iedereen die geen filmster of succesvol model dat nooit zweet is natuurlijk last van zenuwen bij een eerste date, maar ik lijk niet alleen bij een date maar bij elke eerste een-op-een ontmoeting, ongeacht met een man of een vrouw, een toeval van acute onzekerheid te krijgen. Dit terwijl ik, aldus mijn zus en misschien vele anderen die in tegenstelling tot een zus of broer gebonden zijn aan sociale wetten die het hen verbieden het me te zeggen, best wel eens wat minder zelfverzekerd zou mogen zijn. Een andere situatie waarin ik me vaak opeens als socially awkward mensenschuwe plattenlandsjongen ontpop is wanneer ik in bijvoorbeeld de plaatselijke supermarkt (de enige waar zelfs ik niet kan verdwalen) iemand tegenkom waarvan ik wel de naam weet maar niet hoe hij of zij haar koffie dinkt.
Op dat soort momemten antwoord ik belachelijk beknopt een formele 'hoe gaat het en hoe gaat het op school' vraag met 'Goed', 'Ja', 'Nee' of 'Uhh...' gevolgd door een lange, pijnlijke stilte. Laatst vroeg een moeder van een jongetje waar ik vroeger heel af en toe bij speelde (ik vond de moeders van de jongetjes altijd aardiger dan de jongetjes zelf) hoe het met mij en mijn astma ging. Uit mijn ''Ahmm...'' heeft ze waarschijnlijk opgemaakt dat het met mij en mijn astma niet zo goed gaat. In andere gevallen hang verveel ik mensen die slechts als vorm van begroeting een vraag stellen met een lang, irrelevant antwoord. Zo weten mensen die me tijdens een korte ontmoeting tussen twee lesuren door hebben gevraagd hoe het met mij en mijn vriendje is dat de treinreis naar zijn woonplaats 8 euro kost maar met een kortingskaart voor maar 55 euro ('en geloof me, dat haal je er zo uit!') 5 euro en 10 cent kost.
Ik zei al dat ik vroeger de moeders van de jongetjes waar ik thuis kwam spelen leuker vond dan de jongetjes zelf. Niet dat die moeders zo bijster interessant waren en ik ben nou ook niet bepaald een milf-freak, nee, ik vond mijn vriendjes van de basisschool gewoon heel erg saai. En zij mij. Daar kwam nog eens bij dat ik verschikkelijk slecht was (en ben) in zowel voetballen als computerspelletjes spelen. Stiekem naar plaatsjes van vlezige vagina's kijken deed me gek genoeg niks en zout over slakken heengooien vond ik ook maar zielig. Zodoende heb ik mijn pre-puberteit pratend tegen mijn konijn (Schurft, vernoemd naar de fysieke gesteldheid van zijn flaporen), hond (Jacky, vernoemd naar alle andere Jack Russels) en later, toen Schurft weggeschruft was, mijn geit Charlie (Chaaarlie, Cháaaaaarlie) doorgebracht. Tegenspraak of onenigheid had ik met deze lieflijke creaturen des Gods nooit, alhoewel ik ooit wel met een rood hoofd en trillende hand een bibliotheekboek ingeleverde waarvan een van de laatste pagina's een groenrandige hap vertoonde. Misschien is het wel door deze Junglebook-achtige jeugd dat ik zo nu en dan opeens volkomen tegen mijn aard in verlegen, onspontaan en paniekerig ben tijdens een woordenwisseling die meer voortvloeit uit sociale formeliteit dan oprechte interesse.
Hoedanook, mocht je ooit na een poosje twijfelen ('is die jongen nou gewoon lelijker in het echt dan op zijn foto's of is het iemand die erg op hem lijkt?') op mij afstappen als je me van perron 18a te Utrecht Centraal ziet komen, verwacht dan maar niet dat ik net zo welbespraakt ben als op dit blog en probeer je frons te verbergen als ik door blijf ratelen over de conducteur in de trein en de ongestrikte veters van een medepassagier. Lauren Graham van Gilmore Girls is in het echt ook zo welbespraakt als een goudvis die zijn wiskundehuiswerk probeert te maken. Dat is trouwens niet waar, Graham is echt frustrerend grappig.
Misschien valt allemaal wel mee, is it all in my head en merkt de tegenpartij veel minder van de ongemakkelijkheid dan ik: na een week werd de jongen van mijn door Smint gesponsorde date namelijk mijn vriend en hij plakt inmiddels al een jaar aan me vast als kauwgom aan een schoenzool, maar dan anders. Vast staat wel dat ik moeite heb met de sociaal-correcte omgang met de zogenaamde groep 'kennissen'. Wat kan wel en wat kan niet? Waar ligt de grens tussen bescheiden en verlegen en wanneer is iets niet meer spontaan maar gewoon raar? Ik denk dat ik bij mijn geit intrek en boodschappen doe ik voortaan online.
P.s.: Laura Graham on Ellen
Nou heeft iedereen die geen filmster of succesvol model dat nooit zweet is natuurlijk last van zenuwen bij een eerste date, maar ik lijk niet alleen bij een date maar bij elke eerste een-op-een ontmoeting, ongeacht met een man of een vrouw, een toeval van acute onzekerheid te krijgen. Dit terwijl ik, aldus mijn zus en misschien vele anderen die in tegenstelling tot een zus of broer gebonden zijn aan sociale wetten die het hen verbieden het me te zeggen, best wel eens wat minder zelfverzekerd zou mogen zijn. Een andere situatie waarin ik me vaak opeens als socially awkward mensenschuwe plattenlandsjongen ontpop is wanneer ik in bijvoorbeeld de plaatselijke supermarkt (de enige waar zelfs ik niet kan verdwalen) iemand tegenkom waarvan ik wel de naam weet maar niet hoe hij of zij haar koffie dinkt.
Op dat soort momemten antwoord ik belachelijk beknopt een formele 'hoe gaat het en hoe gaat het op school' vraag met 'Goed', 'Ja', 'Nee' of 'Uhh...' gevolgd door een lange, pijnlijke stilte. Laatst vroeg een moeder van een jongetje waar ik vroeger heel af en toe bij speelde (ik vond de moeders van de jongetjes altijd aardiger dan de jongetjes zelf) hoe het met mij en mijn astma ging. Uit mijn ''Ahmm...'' heeft ze waarschijnlijk opgemaakt dat het met mij en mijn astma niet zo goed gaat. In andere gevallen hang verveel ik mensen die slechts als vorm van begroeting een vraag stellen met een lang, irrelevant antwoord. Zo weten mensen die me tijdens een korte ontmoeting tussen twee lesuren door hebben gevraagd hoe het met mij en mijn vriendje is dat de treinreis naar zijn woonplaats 8 euro kost maar met een kortingskaart voor maar 55 euro ('en geloof me, dat haal je er zo uit!') 5 euro en 10 cent kost.
Ik zei al dat ik vroeger de moeders van de jongetjes waar ik thuis kwam spelen leuker vond dan de jongetjes zelf. Niet dat die moeders zo bijster interessant waren en ik ben nou ook niet bepaald een milf-freak, nee, ik vond mijn vriendjes van de basisschool gewoon heel erg saai. En zij mij. Daar kwam nog eens bij dat ik verschikkelijk slecht was (en ben) in zowel voetballen als computerspelletjes spelen. Stiekem naar plaatsjes van vlezige vagina's kijken deed me gek genoeg niks en zout over slakken heengooien vond ik ook maar zielig. Zodoende heb ik mijn pre-puberteit pratend tegen mijn konijn (Schurft, vernoemd naar de fysieke gesteldheid van zijn flaporen), hond (Jacky, vernoemd naar alle andere Jack Russels) en later, toen Schurft weggeschruft was, mijn geit Charlie (Chaaarlie, Cháaaaaarlie) doorgebracht. Tegenspraak of onenigheid had ik met deze lieflijke creaturen des Gods nooit, alhoewel ik ooit wel met een rood hoofd en trillende hand een bibliotheekboek ingeleverde waarvan een van de laatste pagina's een groenrandige hap vertoonde. Misschien is het wel door deze Junglebook-achtige jeugd dat ik zo nu en dan opeens volkomen tegen mijn aard in verlegen, onspontaan en paniekerig ben tijdens een woordenwisseling die meer voortvloeit uit sociale formeliteit dan oprechte interesse.
Hoedanook, mocht je ooit na een poosje twijfelen ('is die jongen nou gewoon lelijker in het echt dan op zijn foto's of is het iemand die erg op hem lijkt?') op mij afstappen als je me van perron 18a te Utrecht Centraal ziet komen, verwacht dan maar niet dat ik net zo welbespraakt ben als op dit blog en probeer je frons te verbergen als ik door blijf ratelen over de conducteur in de trein en de ongestrikte veters van een medepassagier. Lauren Graham van Gilmore Girls is in het echt ook zo welbespraakt als een goudvis die zijn wiskundehuiswerk probeert te maken. Dat is trouwens niet waar, Graham is echt frustrerend grappig.
Misschien valt allemaal wel mee, is it all in my head en merkt de tegenpartij veel minder van de ongemakkelijkheid dan ik: na een week werd de jongen van mijn door Smint gesponsorde date namelijk mijn vriend en hij plakt inmiddels al een jaar aan me vast als kauwgom aan een schoenzool, maar dan anders. Vast staat wel dat ik moeite heb met de sociaal-correcte omgang met de zogenaamde groep 'kennissen'. Wat kan wel en wat kan niet? Waar ligt de grens tussen bescheiden en verlegen en wanneer is iets niet meer spontaan maar gewoon raar? Ik denk dat ik bij mijn geit intrek en boodschappen doe ik voortaan online.
P.s.: Laura Graham on Ellen
donderdag 10 december 2009
Goddelijke gasontsnapping
Het was het 7e, ik had ANW. ANW staat voor Algemene Natuurwetenschappen, maar had net zo goed een afkorting voor Ambachtelijke Nikes Warenhuis, Algemene Nabestaanden Wet of Aantasting v/d Necrofilische Werkelijkheid kunnen zijn of gewoon ANWB maar dan foutief gespeld, aangezien ik in deze les nog nooit iets algemeennatuurwetenschappelijks, dan wel natuurwetenschappelijks, dan wel natuurkundig, dan wel wetenschappelijk, dan wel algemeens geleerd heb. Omdat ik geen fancy iPhone heb, lees ik onder dit lesuur meestal een boek - filosoferend uit het raam staren begint ook saai te worden als je over het nut van het leven en van Twitter je hersens al als een walnoot tot tientallen stukjes gekraakt hebt. Deze les nam echter een aangename en tevens onverwachte twist: uit het niets, of beter gezegd uit de door de nietsheid van ANW gegenereerde verveling onstond achterin de klas een dicussie tussen het meisje met het boek over Robert Pattinson en de door CSI-lijken geobsedeerde voetentrappelende jongen en de jongen met meer paar schoenen dan de paren schoenen van zijn mannenlijke klasgenoten bij elkaar opgeteld en het charmante welbespraakte blondje dat zelfs bij de GroenLinkser met meer paar schoenen dan de paren schoenen van zijn mannenlijke klasgenoten bij elkaar opgeteld enige sympathie voor de VVD op weet te wekken.
De discussie ging over de Darwinistische oerknal en het bijbelse scheppingsverhaal - zie de studio van de EO voor je maar dan in de vorm van een klaslokaal en met minder seksloze gasten. Als een soort van bemiddelaar probeerde ik, jongen met de vele paren schoenen, CSI-jongen's theorie dat het scheppingsverhaal niet kon kloppen omdat deze predikt dat de evolutie alle flora en fauna in 7 dagen voltooid is, een wonderbaarlijke feestelijkheid die wetenschappelijk gezien onmogelijk is, te ontkrachten. ''In de bijbel spreekt men over duizenden jaren die voor God een dag zijn''. Tegenover deze theorie stonden Robert Pattinson fan en Slim Blondje, die er op een vrij letterlijke manier heilig van overtuigd waren dat de mens ontwikkeld is uit een door God (Robert Pattinson?) geschapen menselijk wezen, al dan misschien niet in exact zeven keer vierentwintig uur.
Na een paar keer tevergeefs waarschuwen schraapte mijn ANW-leraar (een titel waarop de beste man waarschijnlijk minder trots op is dan op ''scheikundeleraar'') de daadkracht bij elkaar om naar ons toe te lopen en ons te vertellen dat we dit soort discussies maar bij godsdienst moeten voorzetten, zijn ANW-les is voor hele andere dingen bestemt. Daar had de kleine vriend een punt: ik was nog steeds geen pagina verder mijn boek waarover ik komend weekend een boekverslag moet schrijven. Om mijn titel als bijdehand betwetertje eer aan te doen begon ik toch maar aan een wederwoord.
''Maar meneer, de Joden hebben zo veel feestdagen dat we bij lessen godsdienst nooit tijd over hebben om te discussiëren.'' ''Dan discussiëren jullie maar bij maatschappijleer'' ''Maar meneer, bij maatschappijleer moeten wij regelmatig de discussie stoppen omdat deze op een te wetenschappelijk niveau gevoerd wordt. Bij Algemene Natuurwetenschappen worden we echter niet geremd door dit soort burgerlijke limitataties. '' ''Maakt me niet uit, ik wil dat je nu aan je huiswerk gaat en ik wil geen gediscussieër meer in mijn les'' ''Maar meneer'', zeg ik, terwijl zijn ogen me smeken op te houden met dat eindeloze gemaar, ''waar bent u dan in hemelsnaam mee bezig?''
Waarop het meisje met het Robert Pattinson boek aan toevoegde: ''Zeg, gelooft u eigenlijk in de oerknal?''
De reden dat ik aan deze discussie meer als twijfelende bemiddelaar participeerde dan dat ik zoals gewoonlijk een uitgesproken mening had, was dat ik het simpelweg allemaal niet zo goed meer weet. Dit vond ik een te substantieel onderwerp om zomaar wat intelligent klinkends over te roepen, zoals ik normaal altijd doe als ik het even kwijt ben. Zoals in mijn vorige post nogal onverbloemt te lezen was ben ik in een diepgelovig dorp geboren en getogen, ik ben dan ook opgegroeid met het idee van schepping als in vijgenblaadjes en een zure appel en hupsakee, daar floepte ik als zondig misbaksel uit mijn moeder. Dit wereldbeeld vormt een groot contrast met hoe ik, als out-closeted homoseksueel die de downside van het chistendom in de vorm van afkeurende blikken en geroezemoes heeft leren kennen, nu naar het leven kijk. Bestaat God? Vertel het mijn mams vooral niet, maar ik heb soms zo mijn twijfels. Is hij ('Hij' of zoals in het plaatselijk krantje van mijn dorp: 'HIJ') de schepper van het heelal of heeft deze zichzelf geschept d.m.v. een oerknal? Of is het begin van het leven op aarde misschien een combinatie van het scheppingsverhaal en de oerknal? Dat geloven de mensen die Intelligent Design aanhangen en de mensen die er van overtuigd zijn dat de oerknal een goddelijke gasontsnapping dan wel gaslozing was. Volgens mij heb ik zojuist een overtuiging leven in geblazen. Of gescheet. Anyways, aan jullie lieve lezers (dat ben jij) het verzoek jullie meningen en ideeën over dit enigszins uitgekauwde onderwerp te geven. Denk nou niet dat ik dat vraag als stunt om meer reacties te krijgen - ik ben oprecht geïnteresseerd in jullie kijk op dit onderwerp. Net zoals ik oprecht geïnteresseerd ben in algemene natuuurwetenschappen.
Song of the day: Een nummer van een geweldig Zweeds (hoe kan het ook anders) zusterduo, First Aid Kit. Het is het meest relevante maar zeker niet hun beste nummer, ik raad je dus aan even hun Myspace ( http://www.myspace.com/thisisfirstaidkit ) te bezoeken.
De discussie ging over de Darwinistische oerknal en het bijbelse scheppingsverhaal - zie de studio van de EO voor je maar dan in de vorm van een klaslokaal en met minder seksloze gasten. Als een soort van bemiddelaar probeerde ik, jongen met de vele paren schoenen, CSI-jongen's theorie dat het scheppingsverhaal niet kon kloppen omdat deze predikt dat de evolutie alle flora en fauna in 7 dagen voltooid is, een wonderbaarlijke feestelijkheid die wetenschappelijk gezien onmogelijk is, te ontkrachten. ''In de bijbel spreekt men over duizenden jaren die voor God een dag zijn''. Tegenover deze theorie stonden Robert Pattinson fan en Slim Blondje, die er op een vrij letterlijke manier heilig van overtuigd waren dat de mens ontwikkeld is uit een door God (Robert Pattinson?) geschapen menselijk wezen, al dan misschien niet in exact zeven keer vierentwintig uur.
Na een paar keer tevergeefs waarschuwen schraapte mijn ANW-leraar (een titel waarop de beste man waarschijnlijk minder trots op is dan op ''scheikundeleraar'') de daadkracht bij elkaar om naar ons toe te lopen en ons te vertellen dat we dit soort discussies maar bij godsdienst moeten voorzetten, zijn ANW-les is voor hele andere dingen bestemt. Daar had de kleine vriend een punt: ik was nog steeds geen pagina verder mijn boek waarover ik komend weekend een boekverslag moet schrijven. Om mijn titel als bijdehand betwetertje eer aan te doen begon ik toch maar aan een wederwoord.
''Maar meneer, de Joden hebben zo veel feestdagen dat we bij lessen godsdienst nooit tijd over hebben om te discussiëren.'' ''Dan discussiëren jullie maar bij maatschappijleer'' ''Maar meneer, bij maatschappijleer moeten wij regelmatig de discussie stoppen omdat deze op een te wetenschappelijk niveau gevoerd wordt. Bij Algemene Natuurwetenschappen worden we echter niet geremd door dit soort burgerlijke limitataties. '' ''Maakt me niet uit, ik wil dat je nu aan je huiswerk gaat en ik wil geen gediscussieër meer in mijn les'' ''Maar meneer'', zeg ik, terwijl zijn ogen me smeken op te houden met dat eindeloze gemaar, ''waar bent u dan in hemelsnaam mee bezig?''
Waarop het meisje met het Robert Pattinson boek aan toevoegde: ''Zeg, gelooft u eigenlijk in de oerknal?''
De reden dat ik aan deze discussie meer als twijfelende bemiddelaar participeerde dan dat ik zoals gewoonlijk een uitgesproken mening had, was dat ik het simpelweg allemaal niet zo goed meer weet. Dit vond ik een te substantieel onderwerp om zomaar wat intelligent klinkends over te roepen, zoals ik normaal altijd doe als ik het even kwijt ben. Zoals in mijn vorige post nogal onverbloemt te lezen was ben ik in een diepgelovig dorp geboren en getogen, ik ben dan ook opgegroeid met het idee van schepping als in vijgenblaadjes en een zure appel en hupsakee, daar floepte ik als zondig misbaksel uit mijn moeder. Dit wereldbeeld vormt een groot contrast met hoe ik, als out-closeted homoseksueel die de downside van het chistendom in de vorm van afkeurende blikken en geroezemoes heeft leren kennen, nu naar het leven kijk. Bestaat God? Vertel het mijn mams vooral niet, maar ik heb soms zo mijn twijfels. Is hij ('Hij' of zoals in het plaatselijk krantje van mijn dorp: 'HIJ') de schepper van het heelal of heeft deze zichzelf geschept d.m.v. een oerknal? Of is het begin van het leven op aarde misschien een combinatie van het scheppingsverhaal en de oerknal? Dat geloven de mensen die Intelligent Design aanhangen en de mensen die er van overtuigd zijn dat de oerknal een goddelijke gasontsnapping dan wel gaslozing was. Volgens mij heb ik zojuist een overtuiging leven in geblazen. Of gescheet. Anyways, aan jullie lieve lezers (dat ben jij) het verzoek jullie meningen en ideeën over dit enigszins uitgekauwde onderwerp te geven. Denk nou niet dat ik dat vraag als stunt om meer reacties te krijgen - ik ben oprecht geïnteresseerd in jullie kijk op dit onderwerp. Net zoals ik oprecht geïnteresseerd ben in algemene natuuurwetenschappen.
Song of the day: Een nummer van een geweldig Zweeds (hoe kan het ook anders) zusterduo, First Aid Kit. Het is het meest relevante maar zeker niet hun beste nummer, ik raad je dus aan even hun Myspace ( http://www.myspace.com/thisisfirstaidkit ) te bezoeken.
Well I see you got your bible
Your delusion imagery
Well I don't need your eternity
Or your meaning to feel free
I just live because I love to
And that's enough you see
Don't come preach about morality
That's just human sense to me
(..) And it's one life, and it's this life
And it's beautiful.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
