Except for eating, peeing and the first cup of coffee in the morning I forget basically everything once in a while, including birthdays of friends. Your birthday was the second birthday this year that was to be forgotten by me. (Not to mention all the birthdays I forgot and never found out about.) I am so so sorry, and although it's been 8 days (oops), I wish you a very happy birtday and a merry 17th lifeyear to enjoy with your lovely boyfriend who if only he were gay would totally be mine.
I had written it on a post-it so I would memorize your birthday but it turns out I never read my door very carefully.
We've been very good friends for a year now, and I must say, we are so damn cute together. So if you don't mind, I think I'll stick around you for a couple more years, for the sake of cuteness.
Oh, how we cried to this song when we both had boyfriend-issues...
Een vriendin van mij, Tessel, maakt momenteel een wereldreis. De jaloezie druipt m'n neus uit wanneer ik haar verhalen op waarbenjij.nu lees. Gelukkig reis ik zelf ook aardig wat af: afgelopen zaterdag was ik in Vlissingen. Vlissingen? Ja. En nee, daar is inderdaad geen ruk te doen.
Jeffrey en ik hadden van die kaartjes gekocht waarmee je de hele dag mag treinen. Je weet wel, zo'n aanbieding van de Kruidvat. Nouja, mij ontgaan dat soort dingen altijd volledig, maar Jeffrey is zo'n zegeltjes-sparend-huisvrouw-typje dat dat soort dingen op magische wijze altijd weet. Felle kleuren schrikken mij af dus de Kruidvat reclamefolder is voor mij als een lang woord voor mensen met hippopotomonstrosesquippedeliafobie. Ik vind altijd weer een reden om dat woord te gebruiken.
Jeffrey wou naar Vlissingen. Dus wij op de trein naar Rotterdam. Wat dan weer heel onlogisch klinkt, maar je moet dus in Rotterdam overstappen om naar Vlissingen te gaan. Wist ik ook niet. De info-mensen van de NS wel. Op zich begon de reis heel fijn, in een erg nette coupé met allerlei houttinten en oude vrouwen in Burberry-jassen. Ook een genot was de conducteur zonder ochtendhumeur (rijm is fijn) die de treinreizigers op zijn vrolijkste noot mededeelde dat we Rrrrrroterdam naderde.
Op Rrrrrotterdam (okee, nu is het weer genoeg geweest) probeerde ik Jeffrey over te halen in Rrrrr-stopit!-otterdam te blijven en naar Leiden, Amsterdam en Den Haag te gaan. ''Vlissingen is mooi, omdat je er langs het strand kunt lopen, maar in de regen is het gewoon een lelijk, naar vis stinkend dorp. Rotterdam is ook lelijk, maar dat maakt in de regen niet uit want dan is alles lelijk.'' Alhoewel ik een groot fan ben van trein reizen, had ik geen zin om 2 uur in de trein te zitten. Bijna had ik hem overgehaald, maar op het laatste moment besloot hij dat ik altijd mijn zin krijg en dat deze keer niet het geval zou zijn. Right.
Toen we na 2 uur treinen in Vlissingen aankwamen bleek hier, zoals ik al voorspeld had, alleen maar industrieterrein en haven te zijn. Onmiddelijk zag en greep ik de kans om eindelijk eens in het openbaar een scene te schoppen. Jeffrey had op zich niet bijzonder veel fout gedaan, maar ik stond in een regenachtig havengebied in de provincie waar zowel blof als Jan-Peter Balkenende vandaan kwamen én ik had een kutdag dus ik moest iemand als zondebok aanwijzen. De paar dikke Zeeuwen (ze hadden niet zozeer overgewicht maar 'dikke Zeeuw'bekt zo lekker) die in de stationshal van Vlissingen (in vergelijking met Hoog-Catherijne een afdakje) stonden te wachten op de trein die eens in het uur gaat, hadden sinds de watersnoodramp van 1953 niet meer zoiets spectaculairs gezien: een openbare ruzie! En nog homo's ook. Van dat godvergeten uitschot kan ook niks goeds komen.
Na de ruzie (ik schold Jeffrey's gemoisturizde huid vol, Jeffrey lachtte want ik schijn uitermate lachwekkend te zijn als ik boos ben) hinkelde ik met mijn kin omhoog de stationshal uit, mijn slapende been achter me aanslepend. Een tafereel dat het lachen van mijn vriend waarschijnlijk nog wat aansterkte. Desalniettemin kwam Jeffrey na een paar minuten achter me aan, sleepte me mee de stationskiosk in en vroeg of hij iets voor me kon kopen. Dat is een vraag die je nooit aan me moet stellen. Als een klein kind dat net zijn lolly in een regenplas had laten vallen, antwoordde ik met een koppige, korte ''Ja.'' en pakte ik de ELLE uit de schappen. Ik genoot van de blik van de streng christelijk oogende Zeeuw die eerst naar de cover van ELLE ging, waar het woord ''Lust'' een zielige poging deed de tepels van de poedelnaakte dierenvriend Lonneke Engel te bedekken, en toen naar Jeffrey, om vervolgens met een afkeurende zucht ''5 euro alstublieft'' te zeggen.
Na een uur wachten zaten we weer in de trein naar Amsterdam. Tussen de afstand die nog restte naar de grote zondige steden van de randstad en mijn gemoedstoestand zat een recht evenredig verband. Ook de ELLE droeg hier een positieve bijdrage aan. Toen Jeffrey na een uur durfde te zeggen dat hij zich verveelde, was een boze, verwijtende blik genoeg. Ach, uiteindelijk begrijp ik wel dat Vlissingen hem trok. De naam heeft iets mysterieus, en hij was er nog nooit geweest. Voor het Limburgse Hendrik-Ido-Ambacht geldt hetzelfde, maar gelukkig hebben ze daar geen treinstation.
Op het moment dat de trein bijna in Amsterdam aan zou komen en daarmee de buitenlucht, de mogenlijkheid om de benen te strekken en een bezoek aan een willekeurige MacDonald's ook kwijlbaar dichtbij kwamen, kreeg Jeffrey een sms van een vriendin van ons die in het in het aan de Duitse grens gelegen Nijmegen woont. ''Hee Jeffrey, komen jij en Corné zo nog bij mij eten? Hoelaat zal ik jullie van het station afpikken?''
Ik denk dat ik ook maar eens een account op waarbenjij.nu aan ga maken.
You told me again you preferred handsome men but for me you would make an exception. And clenching your fist for the ones like us who are oppressed by the figures of beauty, you fixed yourself, you said, "Well never mind, we are ugly but we have the music."
Ah but you got away, didn't you babe, you just turned your back on the crowd...
''... en als de telefoon gaat, moet jij hem even opnemen.'' Zegt mijn vader terwijl hij de deur achter hem en mijn moeder dicht doet. De gele kernen van twee eieren vermengen zich met elkaar en met de sojamelk in een glazen kan, terwijl ik alvast boter in de pan op het vuur doe. Een boterham sopt in het eimengsel als een gepensioneerde hoer.
Een kwartier later zit ik op de bank met een stapel wentelteefjes en een mengsel van (vruchten)suiker en kaneel te wachten op het einde van het slechtste programma sinds De Gouden Kooi: Extreme Home Makeover, dat tevens het begin inluidt van het beste programma sinds Friends: Grey's Anatomy. Grey's Anatomy is grappig, slim, mooi en uiterst jankbaar wanneer steevast na de tweede commercialbreak een willekeurige patient onder gezang van Patrick Watson of Bon Iver de dood in wordt geschreven.
In Extreme Home Makeover worden de laatste de tranen uit de gehandicapte kindertjes geperst en dan verschijnt eindelijk dat UFO-achtige ding in Seattle in beeld en begint Grey's Anatomy. Mijn hart slaat bijna een slag over, maar nog net op tijd bedenk ik me dat ook serieverslaafdheid zijn grenzen kent.
Het is zo'n dag dat je de koffie alleen zet voor de warme koffiewalm die je gezicht tegemoet komt vlak voordat je een slokje neemt. Zo'n dag dat je de in een milieubewuste bui aangeschafte spaarlampen vervloekt voor het niet afgeven van warmte. Zo'n dag dat je alle lelijke vesten die je vorig jaar echt heel hip vond over elkaar aantrekt. Zo'n dag dat je bijna zou gaan joggen om het warm te krijgen, als het buiten niet zo guur zou zijn en je van sporten niet zou gaan stinken. Het is zo'n dag dat je uren naar de bomen buiten kan kijken, gehypnotiseerd door het monotone geluid van de wind die ze van hun bladeren besteelt en gefascineerd door de regendruppels die tegen het raam kapotslaan. Zo'n dag dat je overweegt te beginnen met roken, maar je uiteindelijk bedenkt dat je dan ook een wit Nike petje en Air Max aan moet schaffen en dat zo'n goed voornemen dan toch wel duur uit kan pakken. Het is zo'n herfstdag.
En als je niets meer wilt horen over familiedrama's, niets wilt horen over falende banken, de Mexicaanse Griep en waarom je je wel of toch niet zorgen moet maken of over Geert Wilders en dat kinderliedje dat hij liever niet meezingt, dan kruip je weg in je wollen trui of onder een fleeze-deken, of zoals ik in een veel te grote sjaal. Want vandaag is het zo'n herfstdag.
De één is een man en valt op vrouwen, de ander is een man en valt op mannen, weer een andere is vrouw en valt op vrouwen en de volgende is vrouw die valt op een ongemakkelijk verlegen boer: De wereldbevolking is een divers prutje waarbij vergeleken de andijviestampot met gekruid gehakt van mijn moeder weinig voorstelt. Alhoewel ik liever over de andijviestampot van mijn moeder verder zou schrijven (dat gekruid gehakt doet 't 'em), voel ik me na het zien van Amerikaanse advertisements tegen Same-sex marriage (huwelijk tussen twee homoseksuelen) en eigen, tamelijk onschuldige maar toch zorgwekkende ervaringen met homodiscriminatie genoodzaakt over diversiteit, homoseksualeit en acceptatie te schrijven.
In Nederland probeert de overheid alle onderdelen van het diverse Prutje van hetero-, bi- en homoseksuelen gelijke rechten te geven. Nederland was dan ook het eerste land dat huwelijken tussen homoseksuelen toeliet. So far, so good. Helaas lijkt een groot deel van de Nederlandse bevolking minder tolerant tegenover homoseksuelen te staan, waardoor een tamelijk hypocriet beeld geschetst wordt van een situatie waarin ik wel met mijn vriend mag trouwen (don't freak out babe, this is not a proposal), maar de functionaliteit van mijn gebit risceer als ik op straat zijn hand vast zou pakken. De nederlandse overheid kan ik niet verantwoordelijk stellen voor deze lack of respect voor homo's die veel jongeren, vaak gevangen in een machocultuur, hebben, alhoewel de overheid sommige kansen om deze vaak uit ontwetendheid voortkomende haat te verminderen links laat liggen.
Zo heeft het kabinet bijvoorbeeld besloten dat religieuze scholen homoleraren mogen weigeren. Ik ben van mening dat een homoleraar op een religieuze school juist erg goed is, omdat zo ook kinderen/jongeren die vanuit een streng christelijk huis uit mee gekregen hebben dat homoseksualiteit zondig is zelf een mening kunnen vormen over homoseksualieit nadat zij door hun homoseksuele leraar hebben gezien dat niet alle homos Gordon of Gerard heten, dat het beeld dat de media schetst slechts een uitvergroot stereotyope is. Dit zou uiterst nuttig zijn, aangezen het vooral de kleine christelijke dorpjes zijn waar de boerenlucht wanneer ik langsfiets niet alleen vervuild word met een walm van Calvin Klein, maar ook met nogal oncreatieve uitingen van homohaat zoals ''kankerhomo''.
Een, ik moet toegeven, vrij sterk argument voor het weigeren van homoleraren is dat volgens de grondwet scholen vrij zijn hun eigen religieuze normen en waarden na te leven, en dus iemand mogen ontslaan als deze niet voldoet aan deze normen en waarden. Ik vind het echter nogal kortzichtig om te stellen dat een (christelijke) homoleraar strookt met het beleidt van een christelijke school, aangezien God gepreekt wordt als een god van liefde en dus niet een god van haat, discriminatie en uitsluiting.
In Amerika is alles net wat groter. De de Coca-colabeker in de McDonald's, de burgers in de McDonald's, de kassabedienden in de McDonald's en de stoeltjes in de McDonald's. En onze XL is daar gewoon L. Werkelijk alles is groter in het Amerika, dat toch nog steeds iedereen die er nog nooit geweest is een klein beetje tot de verbeelding spreekt. Zo is ook de homofobie net wat groter in Amerika dan in Nederland en ze doen er in christelijke Amerika, waar staat en religie overigens gescheiden zijn, dan ook alles aan om de ongelijkheid tussen homo's en hetero's nog net wat te benadrukken. Hier spreken ze echter niet van onvrijheden van homoseksuelen, nee, ze spreken van vrijheden die van heteroseksuelen worden afgepakt wanneer homoseksuelen het recht krijgen te trouwen. Ja, want als homo's trouwen, zijn leraren verplicht kinderen op scholen te leren dat homoseksualiteit normaal is en moeten dokters getrouwde homoseksuele koppels dezelfde bezoekrechten geven als aan heteroseksuele getrouwde koppels. Het is een lang verhaal, maar het komt er op neer dat men in vele staten van Amerika, land van de vrijheid, de vrijheid om te discrimineren belangrijker vindt dan de vrijheid om te trouwen en gelijkheid van alle Amerikaanse burgers. Dit resulteert niet alleen in dat veel homoseksuele koppels geen beroep kunnen doen op de rechten die ze zouden hebben als ze getrouwd zouden zijn, maar ook in een beeld van ongelijkheid dat wordt afgegeven aan de Amerikaanse jeugd waardoor homofobie een vruchtbare grond vindt. Ik hoop dat Obama, die als donkere man ongetwijfeld weet hoe het is om gediscrimineerd te worden, hier meer verandering in gaat brengen dan hij tot nu toe gedaan heeft zodra hij het vertrouwen van het Amerikaanse volk heeft gewonnen.
Als overwegend christen ken ik zelf de haatdragende bijbelteksten over homoseksualiteit maar al te goed, en daardoor begrijp ik dat er altijd mensen zullen blijven die vanwege religieuze, culturele of maatschappelijke gronden een afkeer blijven hebben tegen homoseksueliteit en het is zeker niet mijn bedoeling om deze groep mensen af te schuiven als homofoben. Ik verwacht uit die hoek dan ook geen complimentjes over een nieuw paar skinny jeans, slechts een klein beetje respect. Wanneer ik 'respect' dwalen mijn gedachten direct af naar Ali B aan tafel met Balkenende bij Pauw & Witteman, wat ik bedoel met 'respect' leg ik misschien beter uit als ik in de woorden van Whoopi Goldberg spreek: '' If you don't approve gay marriage... then don't marry a gay person.'' en afsluit met de woorden van Ellen DeGeneres: ''We need to learn to love them for who they are and let them love who they want to love.''
Dus, Bottom line van dit door saaie politiek doorweven verhaal: Love and let love. Juist ja, als je alleen de titel had gelezen had je de boodschap ook wel opgepikt..
Zo. Dat is eruit. Kan ik nu eindelijk beginnen aan mijn boze brief aan de paus.
